Kompleksowa aplikacja do nauki języków: fiszki, ćwiczenia mówienia i wiele więcej

Po miesiącu z Lingocard usunąłem trzy inne aplikacje. Słówka rano w pociągu, wieczorem szybka pogawędka z partnerem konwersacyjnym, a wszystko w jednym miejscu. Przy okazji przestałem płacić za dwie subskrypcje.

Dzięki odtwarzaczowi audio w końcu wytrwałem przy nauce. Podczas gotowania puszczam sobie karty zaplanowane na dany dzień i zanim w ogóle usiądę, mam już połowę za sobą. Dopasowuje się do mojego prawdziwego grafiku, zamiast wymagać czasu, którego nie mam.

Słówka z każdej lekcji zadaję jako talię kart i uczniowie naprawdę je pamiętają na kolejnych zajęciach. Talie układam w wersji internetowej, a oni uczą się na telefonach - dokładnie tak działa moja klasa.

Tworzenie karty głosem brzmi jak bajer, dopóki się tego nie spróbuje. Mówię słowo, które przed chwilą usłyszałem, a ono zamienia się w kartę z prawdziwą wymową i czeka na mnie, gdy przyjdzie czas powtórki.

Dobieranie według wspólnych zainteresowań zmieniło wszystko. Z moją partnerką do konwersacji oboje kochamy wspinaczkę, więc rozmowa płynie sama, a z czasem zostaliśmy prawdziwymi przyjaciółmi na dwóch kontynentach.

W metrze byłam całkowicie offline, bez zasięgu, a wszystko zsynchronizowało się, gdy tylko wróciłam do sieci. Moja passa nigdy nie pękła przez miejsce bez zasięgu i już samo to mnie napędza.

Powtórki w odstępach są wręcz nie fair. Słowa, co do których byłem pewien, że nigdy mi nie wejdą do głowy, wracają tuż przed tym, zanim bym je zapomniał, i teraz już po prostu zostają. W żadnej aplikacji słówka nie przypominały mi się tak łatwo jak tutaj.

Jestem wybredna, jeśli chodzi o naukę, a to pierwsza aplikacja, która naprawdę dostosowuje się do mnie. Wybieram, która strona karty pokazuje się jako pierwsza, jak często wracają trudne karty i w którą stronę odtwarza się dźwięk. Pasuje do mojego rytmu, a nie do cudzego.

Na laptopie wrzuciłem cały artykuł do menedżera kart i jednym kliknięciem zrobił z niego kilkaset kart. Tego samego wieczoru przejrzałem je w telefonie w autobusie. Ten jeden sposób pracy zastąpił mi dwie aplikacje.

Słownik slangu to ta rzecz, o której nie wiedziałem, że jej potrzebuję. Podręczniki nigdy nie nauczyły mnie, jak ludzie naprawdę mówią, a teraz w końcu łapię żarty w pracy. Wyrażenia przeniosłem do kart z dźwiękiem i od razu zostały mi w głowie.

Czasowniki frazowe były moim koszmarem: take off, take in, take over, wszystko mi się zlewało. Cały zbiór przećwiczony z powtórkami w odstępach przeniósł je z listy do wykucia na pamięć do słów, których po prostu używam.

Ustawiłem sobie cel dzienny, miesięczny i roczny, a patrzenie, jak wykresy się zapełniają, naprawdę trzyma mnie przy nauce. Roczny cel osiągnąłem kilka tygodni przed czasem i szczerze mówiąc, byłem z siebie trochę dumny.