Hepsi bir arada dil öğrenme uygulaması: bilgi kartları, konuşma alıştırmaları ve daha fazlası.

Bir ay sonra üç uygulamayı birden sildim. Sabah trende kelime çalışıyorum, akşam bir partnerle kısa kısa sohbet ediyorum, hepsi tek yerde. İki aboneliğe para vermeyi de bıraktım.

Sonunda bu işi yarıda bırakmadıysam sebebi ses oynatıcısı. Yemek yaparken günün tekrarlarını dinliyorum, daha masaya oturmadan seansın yarısı bitmiş oluyor. Boş zaman beklemeden, gerçek bir programa sığıyor.

Her dersin kelimelerini bir kart destesi olarak veriyorum, öğrenciler bir sonraki derse kadar hepsini hatırlıyor. Desteleri web sürümünde hazırlayıp onların telefonda çalışması, sınıfımın işleyişiyle birebir aynı.

Sesle kart oluşturmak, deneyene kadar şirin bir numara gibi geliyor. Az önce duyduğum kelimeyi söylüyorum, gerçek telaffuzuyla bir karta dönüşüyor ve tekrar vakti geldiğinde beni bekliyor.

Ortak ilgi alanına göre eşleştirme her şeyi değiştirdi. Konuşma partnerimle ikimiz de tırmanışa bayılıyoruz, o yüzden sohbet kendiliğinden akıyor; iki ayrı kıtada gerçek arkadaş olduk.

Metroda sinyal yokken tamamen çevrimdışı çalıştım, internete dönünce kendiliğinden senkronize oldu. Kapsama olmayan bir yer yüzünden serim hiç bozulmadı; tek başına bu bile beni devam ettiriyor.

Aralıklı tekrar resmen haksızlık gibi. Asla aklımda kalmaz dediğim kelimeler, tam unutmak üzereyken yeniden karşıma çıkıyor, sonra da yerleşip kalıyor. Hiçbir uygulamada kelimeleri bu kadar kolay hatırlayamamıştım.

Çalışma düzeni konusunda çok titizimdir ve bana gerçekten ayak uyduran ilk uygulama bu. Önce hangi yüzün görüneceğini, zor kartların ne sıklıkla döneceğini, sesin hangi yönde olacağını ben seçiyorum. Beni bir kalıba sokmuyor, benim rutinime uyuyor.

Dizüstü bilgisayarda koca bir makaleyi yöneticiye sürükleyip bıraktım, tek tıkla birkaç yüz kart çıktı. Aynı akşam otobüste telefonumdan hepsini tekrar ettim. Bu tek akış, sessiz sedasız iki uygulamanın yerini tuttu.

Argo sözlüğü, ihtiyacım olduğunu bilmediğim bir şeymiş. Ders kitapları insanların gerçekte nasıl konuştuğunu hiç öğretmedi; şimdi işteki şakaları bile yakalıyorum. Sesli kartlara ifade çekip aldım, anında aklımda kaldılar.

Phrasal verb'ler tam bir kâbustu: take off, take in, take over, hepsi birbirine karışıyordu. Topluca aralıklı tekrarla çalışınca ezberlediğim bir listeden çıkıp öylesine kullandığım kelimelere dönüştüler.

Günlük, aylık ve yıllık hedef koydum; grafiklerin dolmasını izlemek beni hep masaya çekiyor. On iki aylık hedefe birkaç hafta erken ulaştım, açıkçası kendimle biraz gurur duydum.